Yeni Dönem

Pazarlamanın değişen kurallarını anlatmak için hep şu örnek verilir: Eskiden üretici üretir ve satışa sunar, tüketicinin satın almasını beklerdi. Artık önce tüketicinin ne istediğini öğreniyor, sonra ona göre ürün üretiyor. Açıkça söylemek gerekirse ortakafagol.com’un hikayesi de buna çok benziyor. Bundan 5.5 yıl önce henüz 19 yaşındayken bu siteyi Can ile kurduğumuzda kendi kafamızda ne varsa onları uygulamaştık. O dönemde pazarda tekel olunca da aslında bu sistem oldukça iyi işlemişti. Ne zaman ki pazarda inovatif çözümler üreten alternatifler (bloglar) çıktı o andan itibaren talebe karşılık verememeye başladık. Bunun sonucunda bundan 637 gün önce sitenin 2200 olan günlük sayfa gösterimi bugün itibariyle 220lere düşmüş durumda. 40 gündür yazı koymadığımızı düşünürsek bu bile başarı sayılmalı

Aslında talep basitti: “Aslında kafamda fikir var ama yazmaya vakit bulamıyorum!”. Hatta bi arkadaş şöyle demişti: “Ben ödevleri bile yapmaya üşenirken, koskoca makaleyi nasıl yazayım” Sanırım talebe cevap verecek çözümü bulmak için pazarlama bölümünü bitirmem gerekiyormuş :)

Neyse millet yazmamak için artık bahaneniz kalmadı! Çok değil bundan kısa bir süre öncesine kadar Hürriyet tarafından Türkiye’nin en iyi 100 futbol sitesinden biri seçilen, birçok dergiye konu olan, buradan çıkan yazarların dergilerde yazar olduğu sitemizi eski günlerine döndürmenin zamanı geldi. Elbette ki Emre Yalçın’ın kaleciler serisi gibi uzun makalelerimiz her zaman olacak. Bunun yanında yazarlarımızın günde 5 dakikalarını ayırıp iki satır çiziktirip kafalarındaki düşüncelerini bi post ile aktaracaklarını düşünüyorum.

Forum ve yazar sayfasından yaklaşık 35 tane invitation gönderdim. Sitede hangi e-mailiniz varsa oradadır. Kimse “vay efendim, ben sitenin bunca yıllık üyesiyim, bana göndermemişsin” demesin, ya mailini bulamamışımdır, ya da maili eskidir. Bana yeni mailini göndersin ben de atayım invitation’ı

Hadi bakalım arkadaşlar, paylaşın kafanızdaki düşünceleri.

İlker

Dip Not: Eski sitedeki yazıları nasıl kurtaracağımızı bulana kadar eski site açık kalacaktır. www.ortakafagol.com/default.asp adresinden ulaşabilirsiniz.

2016 ve Trabzon

1924 Paris Olimpiyatlarına giden iki sporcu, Kuğuzade Süleyman Rıza, Kelle İbrahim..

İkisi de Trabzonlu.

Kuğuzade Süleyman Rıza, Türkiye’de yazılan ilk futbol kitaplarından Asosyeşin Futbol’un da yazarı. Paris Olimpiyatları’nda sırıkla atlamada rekor kırıyor. İdmanocağı’nın eski bir futbolcusu Süleyman Rıza, gülle atma ve atletizm gibi sporlarda mücadele eden komplike bir spor adamı.

Kelle İbrahim, aynı şekilde Türkiye’nin katıldığı ilk olimpiyatlarda olimpiyat takımında yer alan diğer sporcu. Yaşamının büyük bir kısmı İstanbul Beykoz da geçse de Trabzonlu.

Türkiye’de futbolun, İstanbul, İzmir’den sonra en eski oynandığı kent. Sadece futbol mu? Cirit, atletizm, jimnastik, boks, hentbol. Hepsinin bu kent tarihinde yeri var.

Cumhuriyet’in ilanından önce Ankara’da futbolun ne olduğuna dair akıl yürütmeler yapılırken, Trabzon’un köylerinde formalı, çoraplı, takım olgusu içinde futbol turnuvaları düzenleniyor.

Bu kültür üzerinde yükselen Trabzon, 1970’lerin ikinci yarısında bu kez futbol iktidarına direniyor. Daha doğrusu futbol topunu iktidarların elinden alıyor. Bir ilk, İstanbul kulüpleri dışında Anadolu’dan da bir şampiyonun çıkıyor.

Am o Trabzon, 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası için belirlenen aday kentler içinde olamıyor. Aday kentlere bakıyorsunuz, bir de Trabzon’a…

Bugün Euro 2016’ya aday kentler içinde gösterilen Kayseri futbolda şampiyonluğa oynuyorsa, Trabzonspor şampiyon olduğu için.

Bursaspor, kent takımı kimliğini öne çıkarıyorsa, önünde Trabzon gibi bir rol model olduğu için.

Türkiye liglerinde amatöründen, en profesyoneline her ilde her takımda mutlaka bir Trabzonlu futbolcu olduğu gerçeğini söylemek istemiyorum bile.

UEFA’nın merkezine İsçivre’nin Zurich kentindedir. Oraya gittiğinizde, ülke haritaları ve haritalar üzerinde futbolda şampiyon takımların kentleri üzerinde ışıklar vardır ve o kentin isimleri yazar. Türkiye haritası üzerinde sadece iki kentin üzerinde ışık var:

İstanbul ve Trabzon…

Trabzon bu olaydan nasıl bir sonuç çıkaracak merak ediyoruz. Yine bağırıp çağıracak, sonra kavgalar, gürültülerle bu kazık da unutulacak.

Ey Trabzonlu, Trabzonsporlu..!

Bu ülke futboluna, sporcu ver, teknik direktör ver, spor adamı ver, yönetici ver, bakan ver, gençlik spor müdürü ver.

Ama sana bir şey yok.

Şampiyonluk yok.

Stadyum yok…

Organizasyon yok.

Galatasaray’a, Kayseri’ye, Urfa’ya var Trabzon’a yok.

Trabzonlu, yüzyılın başından yüzyılın sonuna neden Urfa ile Adana ile aynı kefeye konduğunu bir zahmet kendine soracak. Bu zemin kayması, bu mevzi kaybının ne anlama geldiğini Trabzonspor üzerinden düşünmek zorunda.

Şenol Güneş'i Doğru Okumak

Herkes bu soruya cevap arıyor; Şenol Güneş, Trabzonspor’da başarılı olacak mı? Trabzonspor Asbaşkanı Ferguson modelinden bahsetti, Şenol hoca imzadan sonra bir takım açıklamalarda bulundu. Ben Şenol Güneş’in başarılı olup olmamasından çok, takip edeceği yöntemin ne olacağını merak edenlerdenim.

Yeniden yapılanma değil de, yeniden bir başarı tarifinden hareket eden yeni bir sistemi hayata geçirecek mi geçirmeyecek mi? Asbaşkanın Ferguson modeli söylemleri kulağa hoş gelen, uygulaması ise imkansız yaklaşımlardır.

Unutmayın, Ferguson Manu’dan üç kez gönderilip dördüncü kez getirilmemiştir. Gigs gibi sembol oyuncuları vardır. Ve taraftarı onu hiçbir maçta yuhalamamaktadır. Ferguson 1986, Gigs 1990’dan beri orada.

Hem hangimiz Manu başkanını Ferguson, Gigs kadar tanıyoruz. Adına Ferguson modeli değil de çağdaş futbol işletmeciği dersek, kitabın ortasında başkan ve yönetimlerin karar verici etkinliklerine sınırlandırma getirmek yazıyor. Şenol Güneş, bir ceo edasıyla bunları yapacak mı? Yöneticilerin yetkilerini ellerinden alacak mı? Trabzonspor’da kongre krizlerinin, tartışmalarının haber olmadığı zamanlar gelecek mi?

Yöneticileri sembolik olarak seçilen, bütün kararları, beş-altı kişilik bir icra kuruluna devreden bir yapıyı kurun bakalım kurabiliyor musunuz? Başına da ceo olarak Şenol Güneş’i getirin. Trabzonspor başkanı neden Hırvatistan’a oyuncu almaya gitsin ki? Transfer komiteleri neden yönetim kurulu üyelerinden oluşsun ki? Şenol Güneş’e tam yetki verdik deyip, istediği takımı sahaya çıkartma, on biri soyunma odasındaki tahtaya yazma yetkisinden bahsediliyorsa o zaman başka.

Burada yükün altına giren Şenol Güneş. Aslında bu camianın Şenol Güneş’e her zaman artı bir özür borcu vardır ve o baki kalacaktır. Neden derseniz, fotoğraf basın toplantısında var.

Atay Aktuğ zamanında da böyle şaşalı bir toplantıyla, yeni bir umut olarak gelmemiş miydi? Daha ligin dördüncü haftasında yalnız bir adam olarak gitmek zorunda kalmadı mı? Hem de ülkesinden, şehrinden çok uzaklara.

Trabzonspor’a dönmesi, imza atması için dua edenler, yalvaranlar, ‘Kurtuluş Şenol Güneş’ diyenler, yarın, ne zaman gideceğini bekleyenlerle aynı kişiler olacak. Bu realite on sene önce de böyleydi, şimdi de böyle. Sanmayın Trabzon’un huyları değişti. Trabzonspor camiası eskiye göre daha sabırsız. Oradaki o kalabalığın anlamı da bu zaten.

Fotoğraflardan, ‘Arkandayız, daha kalabalığız, ama daha sabırsızız’ mesajını yoksa almadınız mı?

Ben kişisel olarak Şenol Güneş’in başarısının yüzde yüz kendi elinde olmadığını düşünenlerden olmaya devam edeceğim. Ferguson modelinin nasıl başlayıp, nasıl devam ettiğini bilmeden, Trabzon şartlarını hesap etmeden böyle hayallere dalmanın mantığı yok. Trabzonlu, Trabzonsporlu Ferguson da gelse, Wayne Rooney’de olsa tabelaya bakmaya ve hemen şimdi şampiyonluk istemeye devam edecek. Bu ülkü için, futbolcu eskitmeye, yönetimleri değiştirmeye, öz evlatlarına kalem çekmeye, Şenol Güneş’leri yığınlarla karşılayıp, yalnız göndermeye devam edecek. Ferguson’un Manu’su, 1986 ile 1990 arasında yerlerde sürünürken, Ferguson orada kaldı, kongre krizleri yaşamadı. Taraftarı, altyapıdan çıkan oyuncularını protesto etmedi. Bunun için Şenol Güneş’in en büyük rakibi içerdeki Trabzon. Trabzonspor’u kimselerle paylaşmayan, acısını, sevincini, futbolcusunu, tesisindeki otuna kadar her şeyini kendisinin gören Trabzon’daki yapı ile Şenol Güneş arasında çetin bir mücadele yaşanacak. Ya da yaşanacak mı, bunu göreceğiz?

Yine de soruyorum; Şenol Güneş’li Trabzonspor, 2009 ile 2013 arasında yerlerde sürünürse, arkasında duracak adam olacak mısınız, arkasında duracak adam bulacak mısınız?

Futbol Tarihinden Eğlenceli Notlar - 9

Gerçi çok uzun süre oldu burada karalamayalı ancak bu güzide bölümü de ihmal etmemeli.Son kez M.Ali Yılmaz Efendi’nin makine muhabbetinde kalmıştık orayı sonlandıralım İber Yarımadasına inelim.

Bask bölgesinin efsanesi Athletic Bilbao’ya ve kasabına dikkati çekelim.İsmini yazmak o kadar zor ki ekşi’den kopya çekmek zorundayım.Adıyla sanıyla Andoni Goikoetxea.Barcelona tarihine hiç oynamadan geçmeyi bilmiş bir adamdır kendisi.Bir maçta Barcelona’nın o zamanki yıldızı Bernd Schuster’in ayağını kırmıştır.Talih bu ya öteki senede Diego Armanda Maradona, Bilbao Kasabının kurbanı olmuştur.

1982 Dünya Kupasında İtalya zafere ulaşırken en önemli rol o zamanın şike şüphelisi Paolo Rossi’ye aittir.Ancak arkada kalan asıl kahramanlardan bir tanesi de Claudio Gentile’dir. Bu turnuvada eleminasyon turlarında öyle adamlara öyle savunmalara yapmıştır ki.Kimi sinmiş etkisiz kalmış kimi başarısız olmuştur.Maradona’da bu hazretin hışmına uğramış sinirlenip dellenip kırmızı kartı görmüştür.Gentile attığı kasıtlı tekmelerle meşhurdur ki adının anlamı İtalyanca’da sevimli hoş terbiyeli nazik kelimeleridir.

Yine 1982 Dünya Kupasında kupayı kazanan İtalya Milli takımı uçakla İtalya’ya dönerken milli takım antrenörü Enzo Bearzot ile o devrin İtalya Cumhurbaşkanı Alessandro Pertini kağıt oynamışlardır.

Malum ortalıkta domuz gribi virüsü ve haberleri dolaşıyor.Yakalananlara geçmiş olsun dileklerimle beraber Ancelotti’nin büyükannesinin gripten kurtulma formülünü veriyorum.Sıcak sütün içine kırmızı şarap koyup öyle içip öyle iyileşiyormuş Carletto efendi.Bizlere de öneriyor ayrıca.

Adriano efendi zamanında henüz çıldırmamış kafayı yememiş alkolik olmamışken çok etkili durdurulmaz bir santrafor idi.Gerek Şampiyonlar Ligi maçlarında gerekse Serie A’da çok etkili karşılaşmalar çıkartıyorlardı.Zamanın Valencia antrenörü Claudio Ranieri onun hakkında şunları söylemişti.Adriano’yu durdurmanın tek yolu stadın ışıklarını söndürmektir.

Futbolda en beğendiğim teknik adam olan Fabio Capello’nun bir sözüyle yazımı nihayete erdirmek istiyorum.Neden fazla hücum oynamıyorsunuz neden defansif futbolu tercihliyorsunuz eksenindeki sorulara verdiği bu cevap bence bir futbol klasiğidir.

Bir maçı 6-0 kazanmaktansa altı maçı 1-0 kazanmayı yeğlerim.

Arayı bu kez uzun tutmamak dileğiyle şimdilik hoşça kalınız.

Thierry Henry'nin Eli

Çarşamba günü oynanan maçtan sonra günlerdir tartışılan, politikacıların bile karşılıklı demeçlerine neden olan bir olay üzerine birkaç kelam etme ihtiyacını duydum…

Öncelikle olayı hatırlatalım… Geçen Cumartesi Dünya Kupası Elemeleri Play-off maçında Fransa, İrlanda’yı deplasmanda yendikten sonra Çarşamba günkü rövanş maçını İrlanda 1-0 ile kazandı ve maç uzatmaya gitti. Uzatmaların 102. Dakikasında Malouda’nın orta sahadan ortaladığı serbest vuruş oyun dışına doğru giderken Thierry Henry topu eliyle önüne çekti, orta yaptı ve Gallas golü attı, Fransa kupaya katılma hakkını kazandı.

Son söyleyeceğimi baştan söyleyeyim: Ortada çok açık bir ikiyüzlülük var! Özellikle Fransız medyası olayı günlerdir öyle abartıyor ve adeta ‘mağdur’ görünümüne girmeye çalışıyorlar.

Birşeyi hatırlatayım: Malum golden yaklaşık bir dakika önce ceza alanı içinde İrlanda kalecisi Given, Anelka’yı net bir şekilde yere düşürmüştü ve hakem pozisyonu es geçti. O pozisyondan sonra Fransa gol atamasaydı ve elenseydi, FIFA’nın ve hakem Hansson’un başı bugünkünden çok daha ciddi belaya girecekti. Fransız medyası, Henry’nin eli yerine Given’ın elinden bahsedecekti ve emin olun, en az beş kat daha fazla bahsedeceklerdi.

Thierry Henry olaydan sonra ne diyor? ‘’Evet, top elime değdi ama ben hakem değilim, hakemin oyunu durdurması gerekirdi.’’ Galatasaray Cafe Crown koçu da Cemal Nalga olayı için ‘’Milli hezeyana kapıldık.’’ Henry iyi ki onu dememiş! Henry sanki yirmi yaşında da oyundan haberi yok. Bugüne kadar asla böyle basitliklere kapılmadığı için daha çok sempati kazanan Henry bu hareketiyle ve daha sonraki açıklamasıyla bütün sempatisini kaybetmiştir. Ayrıca ‘top elime değdi’ nedir? Görüntülere bakarsak Thierry Henry’nin çok iştahlı bir şekilde elini topa doğru uzattığını ve hatta iki kere eliyle topu ittiğini görürüz.

Perşembe ve Cuma günleri tepkiler yükseliyor. İrlanda Adalet Bakanı ‘’Bence maç tekrarlanmalı.’’ Diyor, Fransa Cumhurbaşkanı Sarkozy de ‘’İrlandalılar için üzgünüm.’’ Açıklamasını yapıyor. FIFA ‘’Maç tekrarlanamaz.’’ Diyor –ki bunu hepimiz beklerdik-. Ertesi günkü Fransız gazetelerini anlamak mümkün değil. Herkes ‘İrlandalılar’a haksızlık oldu, maç tekrarlansın.’ Diyor; en göze çarpan yorum ise Liberation’dan: ‘’Thierry Henry Dünya Kupası’na katılmasın.’’

Dünkü açıklamasında Thierry Henry de ‘’Bence en doğrusu maçın tekrar oynanması.’’ Demiş. Fransızlar çok iyi biliyorlar ki, bu maç asla ama asla tekrarlanmaz. Thierry Henry samimi olsaydı golün iptali için hakeme gider ve elimle attım derdi. Hadi onu geçtik, Henry samimi olsaydı dün çıkar ve ‘’Gitmiyorum Dünya Kupası’na.’’ Derdi. Henry bunların hiçbirini yapmadı ve kendisini affettirmek için hiç inanmadığı şeyler söylemeye başladı.

Bu maç asla tekrarlanmayacak ve bir süre sonra da unutulacak. Dediğim gibi, eğer gol olmasaydı ve Fransa elenseydi çok daha büyük bir kriz çıkacaktı. Bu golle adaletin bulunduğuna inanıyor muyum? Evet, inanıyorum. Ama lütfen, basit sözlerle bizi aptal yerine koyup saygısızlık yapmayın…